دلم براى اين كشور مي‌سوزد

دلم براى اين كشور مي‌سوزد

دلم براى اين كشور مي‌سوزد،
در اين كشور همه مقصرند جز مايى كه:
در تمام امور زندگي‌مان درست فرهنگ رانندگى ما حاكم است، وقتى صحبت از منافع ماست،همه چيز مجاز است، از يكطرفه رفتن گرفته تا پارك سوبله و وسط خيابان، بى‌مفهومى حق تقدم، حق عابر پياده، پارك ممنوع، مطلقا ممنوع، ايست مطلق، چراغ احتياط و خلاصه هر آنچه كه به نوعى رعايت حق ديگرى در آن ديده مي‌شود.
اگر دانشجو هستيم، اربابيم، چون براحتى براى نمره استاد را له ميكنيم!!!
اگر استاديم، اربابيم و دانشجو رعيت نمره!!!
اگر كارمنديم، اربا ب ما هستيم كه پشت ميزيم!!
اگر دكتريم، ارباب ماهستيم و مريض رعيت!!ا
اگر مغازه داريم، ارباب ماهستيم و مى فروشيم و رفتار مى كنيم آنگونه كه ويژه اربابى است!!!
اگر مديريم، باز هم اربابيم نه خدمتگزار!!!
و در نهايت اگر سياستمداريم ،باز هم اربابيم و بايد فقط دستور صادر كنيم و همه عالم مقصرند كه نمى فهمند ارباب كه كار نمی‌كند فقط حرف مي‌زند.
و خدا نكند قاضى باشيم، ارباب كه نه، نعوذبالله ،خدايى مىكنيم!!!!
و اگر مدعى دين هستيم، ارباب ما هستيم و يك عالم رعيت ما!!!
با اينهمه ارباب، خيلى هم بيجا نگفتند كه دست غيب بالا سر ماست!!!!

عکس از دکتر سوسن صفاوردی

This post is also available in: English


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *