حسین صفاوردی

یک لایهٔ پرداخت که برایش فرقی نمی‌کند پشتش کدام سرویس‌دهنده است. Stripe و NMI پشت یک اینترفیس واحد می‌نشینند: SetupIntent، توکنایز و نگه‌داری امن کارت، و تغییر وضعیت‌ها با وب‌هوک. جریان‌های تراکنشی روی Celery و Redis اجرا می‌شوند، با متریک‌های Prometheus و mypy در حالت strict روی کل سرویس.

عوض کردن سرویس‌دهنده قبلاً یعنی بازنویسی. حالا یعنی تغییر تنظیمات.

معمار ارشد درگاه پرداخت و بعد از آن، معمار پروژه‌های کور بنکینگ. مرزهای میکروسرویس‌ها و استانداردهای فنی‌ای که تیم بر اساسشان کد می‌زد را من تعریف کردم، و سرویس‌های پرداخت توزیع‌شده‌ای را طراحی کردم که هم‌زمان با چند سرویس‌دهنده حرف می‌زنند، زیر محدودیت‌هایی که PCI-DSS تحمیل می‌کند.

یک قید، شکل بقیهٔ کار را تعیین کرد: تراکنش اجازه دارد کند باشد، اجازه ندارد گم شود.

یک مجموعهٔ کامل سرویس روی دات‌نت، از صفر تا تحویل: سرویس بات پیام‌رسان مبتنی بر وب‌هوک، کلاینت وب توکار روی REST و OpenAPI، APIهای داخلی ادمین، و اتصال به درگاه‌های رمزارز. همه کانتینری، با CI/CD از اولین کامیت و نه چسبانده‌شده به انتهای کار.

بازارگاه آنلاین آهن و فولاد. ERPی را راهبری کردم که مرکز تماس، بازرگانی، حسابداری، تدارکات و فروش داخل آن کار می‌کنند، و سال بعدش را صرف نیمهٔ بی‌زرق‌وبرق کار کردم: اینکه زیر حجم واقعی تراکنش دوام بیاورد و گردش‌کارهای داخلی‌ای که از قبل مانده بود بازنویسی شود.

پیش از ERP، سامانهٔ انبار و موجودی‌شان را با Nest.js ساختم؛ همان‌جا فهمیدم production واقعاً چقدر خرج برمی‌دارد.